EGO IULIA SUM

ANNO a. C. LXVII. 

TOTA GALLAECIA EST DIVISA IN PARTES DIVERSAS, A ROMANIS OCCUPATA EST… TOTANE?  MINIME! 

Avete amici et amicae! Ego Iulia sum.

 Ego in Gallaecia nata sum. Gallaecia in Hispania est, Hispania paeninsula est, sed tota paeninsula romana non est. 

Ego puella gallaeca et quoque puella romana sum, nam patrem et matrem romanos habeo, sed mea mater morta est....

Hodie Romam veni. Familia romana patrem, matrem, filios filiasque habet, sed ego familiam consuetam* non habeo.



Cur Romam veni**?

Ego Romae cum familia romana vivere volo***. Magnum secretum habeo et cum secreto de mea matre Romam iter fecit. Secretum meae vitae sapere volo. 

*consuetam: acostumada.

**veni: cheguei.

***volo: quero

( CONTINUABIT)

LEGERE, TRADUCERE ET COMMENTARI

 

 POST LEGERE,

 CONVERTERE IN LINGUAM GALLAICAM

  Incorpora o texto traducido ao galego a túa libreta de latín. 

SALVE IULIA!

Imos coñecer a alguén que nos vai acompañar ao longo do curso. Coñecerémola a través de pequenos textos que debemos ir traducindo e nos que iremos chamando a atención sobre diversos detalles importantes a ter en conta para traducir mellor os textos latinos. Imos cos tres primeiros:

- A orde habitual na oración latina é: Suxeito + complementos + verbo. 

Logo fixémonos no verbo en primeiro lugar para situar o suxeito e comezar a traducir coa nosa orde lóxica que é:  Suxeito + verbo + complementos

 - Fíxate no tempo verbal: vai distinguindo presente, pretérito, imperfecto ou futuro. Non todos os verbos están en presente de indicativo.

- O capricho dos CC en latín unha herdanza do indoeuropeo: O caso ablativo é normalmente o dos Complementos Circunstanciais, pero tamén hai acusativos que funcionan como CC de dirección: Romam ire (ir cara a Roma)  in Italiam iter facere (facer o camiño cara a Italia) e  locativos, un resto da declinación indoeuropea que conserva desinencias propias como Romae ( en Roma), domi (na casa) que son un CC de lugar en onde.

IULIA ROMAE (I)

IULIA ROMAE (II)

NA PROCURA DA CASA DE IULIA

Mañá emprenderemos unha nova saída didáctica, desta volta na procura da casa de Iulia. Lembremos que Iulia era romana, pero era tamén galaica porque naceu no século I a.C. na Gallaecia. Nós pensamos que naceu en Marín nalgún momento do ano 60 a.C. filla dunha importante matrona romana que por circunstancias que aínda descoñecemos participa da expedición que o famoso militar romano Iulius Caesar realizou naquel tempo polas costas galegas. É por iso que imos coñecer ben esa expedición para tentar dar coa casa na que naceu Iulia en Marín.

Salve Iulia!

Imos coñecer a alguén que nos vai acompañar ao longo do curso. Coñecerémola a través de pequenos textos que debemos ir traducindo e nos que iremos chamando a atención sobre diversos detalles importantes a ter en conta para traducir mellor os textos latinos. Imos cos tres primeiros:

A orde habitual na oración latina é: Suxeito + complementos + verbo. Logo fixémonos no verbo en primeiro lugar para situar o suxeito e comezar a traducir coa nosa orde lóxica que é:
 Suxeito + verbo + complementos

 Fíxate no tempo verbal: vai distinguindo presente, pretérito, imperfecto ou futuro. Non todos os verbos están en presente de indicativo.

O capricho dos CC en latín unha herdanza do indoeuropeo: O caso ablativo é normalmente o dos Complementos Circunstanciais, pero tamén hai acusativos que funcionan como CC de dirección: Romam ire (ir cara a Roma)  in Italiam iter facere (facer o camiño cara a Italia) e  locativos, un resto da declinación indoeuropea que conserva desinencias propias como Romae ( en Roma), domi (na casa) que son un CC de lugar en onde.

IULIA ROMAE (I)

IULIA ROMAE (II)

IULIA ROMAE (III)

IULIA ROMAE (IV)

IULA ROMAE (IV)

   Erant tenebras et Iulia, memorans suam matrem, canebat:

Quinque lupuli sunt lupae,
quinque lupuli tras motum scopae!
Quinque sunt, quinque habebat,
magis parvulo mamulam tenebat!

Quinque lupuli sunt lupae,
quinque lupuli tras motum scopae!
quinque sunt, quinque amabat,
nigros et albos omnes curabat!

IULIA ROMAE(III)

Servilia, mea avuncula.

IULIA NEPTIS (sobriña) SERVILIAE

Ego neptis Serviliae sum, Servilia mea avuncula est, nam Servilia meae matris soror est. Nomen meae matri quoque Servilia erat  (aut Servililla nam illa minor erat). Servilia patricia romana est.

  Servilia, mea avuncula, domi Decimi Iunii Silani vivit. Servilia uxorem Decimi Iunii Silani est.  Decimus Iunius Silanus secundum maritum Serviliae est. 

Marcus Iunius Brutus filius Serviliae cum suo primo marito est. Decimus pater  Marci non est, sed Decimus et Servilia tres filias habent.  

 Sibi nomina filiae Serviliae Iunia, Iunilla et Iunia Tertia sunt.  Marcus et tres filiae domi cum Decimo et Servilia vivunt.

Ego domi  meae avunculae Serviliae et Decimi Iunii Silani vivere eo. 

QUAESTIONES:
Investiga sobre como os romanos poñían os nomes aos seu sfillas e a súas fillas. Podes consultar hic. 

IULIA ROMAE (II)

IULIA ROMAM VENIT.

- Sumusne in Via Appia?- dixit Iulia. Quam formosa aedificia sunt! Quam formosa est!

Iulia rustica puella est;  erat, igitur, stupefacta.

 - In Via Appia sumus- dixit Tertia- praesto Romae erimus.

Tertia urbana puella semper fuit. Deinde Iulia et Tertia in foro sunt.
 -  Ecce forum- dixit Tertia-.
 - O, quam magnifica aedificia! Dixit Iulia stupefacta.


Nunc in Via Sacra sumus - dixit  Tertia. Domicilium meum hic est.
- Quam alta ianua est!-dixit Iulia.

Atrium domi Serviliae

Deinde Iulia et Tertia in atrio sunt. Iulia magis stupefacta est, nam multa et pulchra signa in atrio erant.

       - Tota in urbe –dixit Iulia- aedificia atque atria tam pulchra sunt?

      -  Non, Roma quoque atria foeda habet- dixit Tertia-,  Tota Roma  pulchra magnificaque non est!

IULIA ROMAE

ANNO a. C. XLVII. 

TOTA GALLAECIA EST DIVISA IN PARTES DIVERSAS, A ROMANIS OCCUPATA EST… TOTANE?  MINIME! 

Avete amici et amicae! Ego sum Iulia.

 Ego in Gallaecia nata sum. Gallaecia in Hispania est, Hispania paeninsula est, sed tota paeninsula romana non est. 

Ego puella gallaeca et quoque puella romana sum, nam patrem et matrem romanos habeo, sed mea mater morta est....

Hodie Romam veni. Familia romana patrem, matrem, filios filiasque habet, sed ego familiam consuetam* non habeo.



Cur Romam veni**?

Ego Romae cum familia romana vivere volo***. Magnum secretum habeo et cum secreto de mea matre Romam iter fecit. Secretum meae vitae sapere volo. 

Ego novam vitam domi meae avunculae Serviliae inveniam****. Multos amicos et amicas novas Romae inveniam. Tertia Liviaque meae amicae romanae erunt. Paulus et Quintus Romae habitant et mei amici erunt.   Valete!

NOTAE:
* consuetam: habitual

** Cur Romam veni?: Por que cheguei a Roma ?
                                                               CC Lugar

***Romae...vivere volo: quero vivir en Roma

                                              LOCATIVO(CC)

**** domi meae avunculae Serviliae inveniam:  
           na casa      da miña tía Servilia      atoparei
        locativo (CC)        xenitivo (CN)                    futuro